Samen werken, voor een psychisch gezonde jeugd

Zoeken
Generic filters
Exact matches only
Filter by Custom Post Type

Meestgezocht: ADHDAutismeBijwerkingenSertralineVluchtelingenkinderen

Ingrijpmedicatie

Behandelaars gebruiken ingrijpmedicatie om een geagiteerde patiënt te kalmeren en om het risico van dreigend gevaar naar zichzelf (de patiënt) of anderen te verminderen. Het doel is niet om het onderliggende psychiatrische ziektebeeld te behandelen, en ook niet voor het induceren van slaap of bewusteloosheid. Bij uitzondering kan sedatie het doel zijn.

Algemene uitgangspunten voor behandeling met medicatie:

  • Niet-medicamenteuze behandelingen zijn altijd de eerste keuze – bv. de-escalatie, time-out, meer begeleiding.
  • Wanneer wordt besloten medicatie toe te dienen bij een acute situatie wordt deze in eerste instantie oraal aangeboden.
  • Bij voorkeur wordt gekozen voor orale medicatie die om te zetten is in een intramusculaire variant. Dit om onnodige polyfarmacie te voorkomen.
  • Ingrijpmedicatie zou alleen gebruikt moeten worden na een indicatiestelling. Het risico van geen gebruik van medicatie is groter dan het risico van acute medicamenteuze behandeling.
  • Alle medewerkers moeten kennis hebben van de richtlijnen voor de behandeling van agressief gedrag, de-escalatie en het gebruik van separatie.
  • Tijdens elk incident moeten patiënten geïnformeerd worden dat het gebruik van medicatie nodig is, en elke patiënt moet de mogelijkheid krijgen medicatie in te nemen op vrijwillige basis.
  • De redenen voor het gebruik van ingrijpmedicatie moeten altijd in het patiëntendossier worden beschreven.
  • Na het gebruik van ingrijpmedicatie moet de lichamelijke status van de patiënt worden gecontroleerd. Als direct lichamelijke controles (pols, bloeddruk, ademhalen) niet mogelijk zijn, dan worden controles op afstand geadviseerd.
  • Na een incident wordt altijd geadviseerd om de oorzaken te analyseren en voor zover mogelijk een behandelplan te maken of aan te passen om herhaling te voorkomen.
  • Na een incident wordt dit met de patiënt besproken en wordt de mogelijkheid gecreëerd over het incident te schrijven. Stop een kopie van dit schrijven in het dossier van de patiënt. In het geval van een mondelinge evaluatie zorgt de behandelend psychiater voor verslaglegging voor in het dossier.

Er is onvoldoende onderzoek naar ingrijpmedicatie bij kinderen of adolescenten. Er zijn geen nationale of internationale richtlijnen aangaande de meest effectieve medicamenteuze behandelingen voor agressie en agitatie bij kinderen en adolescenten.

Binnen de volwassenenpsychiatrie zijn richtlijnen beter ontwikkeld, maar er blijven enorme verschillen tussen instellingen en landen. De meeste richtlijnen voor volwassenen maken gebruik van een combinatie van benzodiazepines en antipsychotica. Hogere doseringen zijn gebruikelijk, maar er zijn veel waarschuwingen over het risico van 'sudden death' in verband met acute verlamming van de ademhalingsspieren.

Deze richtlijn is een consensusdocument, gebaseerd op praktijkervaring, literatuur (waar aanwezig) en richtlijnen voor volwassenen.

Terug naar boven
Klik op de afbeelding om het Ingrijpprotocol te downloaden (pdf).
Terug naar boven
Bak, M., et al. (2011). Acute ingrijpmedicatie: literatuuroverzicht en aanbevelingen. Tijdschrift voor psychiatrie, 53, 727-737. Broadstock, M. (2001). The effectiveness and safety of drug treatment for urgent sedation in psychiatric emergencies. A critical appraisal of the literature. New Zealand Health Technology Assessment (NZHTA), 4(1). DosReis, S., Barnett, S., et al. (2003). A guide for managing acute aggressive behaviour of youths in residential and inpatient treatment facilities. Psychiatric serviceshttp://ps.psychiatryonline.org - oktober 2003, 54(10). Royal College of Nursing (2005). Violence. The short-term management of disturbed/violent behaviour in in-patient psychiatric settings and emergency departments. London. Masters, K.J., Bellonci, C,. et al. (2002). Practice parameter for the management of aggressive behavior in child and adolescent psychiatric institutions, with special reference to seclusion and restraint. JAAACP, 41(2) supplement; 4S-25S. Sonnier, L., et al. (2011). Pharmacologic management of acutely agitated paediatric patients. Pediatric Drugs, 13, 1-10.
Terug naar boven

Reageren

Reageren

Kunnen we deze tekst verbeteren? Ontbreekt het aan inhoud, of vond u niet precies wat u zocht?
Laat het ons weten.